ഒരു ബ്ലൗസ് തയ്ച്ച കഥ – ഭാഗം 02


കണ്ണൻ : അല്ല ഇതാര്… റുഖിയയോ?

പതിവില്ലാതെ ഞാൻ തനിച്ചു വരുന്നത് കണ്ടു അവൻറെ കണ്ണുകൾ വിടര്ന്നിരുന്നു.

റുഖിയ : ഇതൊന്നു തയ്ക്കണം.

ഞാൻ വാതിലിനുടുത്തു തന്നെ നിന്ന് പറഞ്ഞു.

കണ്ണൻ : അവിടെ നിന്നാണോ തയ്ക്കുന്നത്. ഇങ്ങു കേറി വാ.

ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോ അവൻ എന്നെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചു.

കണ്ണൻ : നിനക്ക് ദിവസം തോറും പ്രായം കുറഞ്ഞു വരുവാണോ? ഇത്ര വിശദമായി ഇന്ന ഞാൻ കാണുന്നത്.

അവൻറെ ഓരോ വാക്കുകളും എന്നിൽ ഭീതി ജനിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു. അവൻ കവർ വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കി.

കണ്ണൻ : ബ്ലൗസ് ആണോ… എപ്പോഴെക്ക വേണ്ടത്?

റുഖിയ : ഇന്ന് തന്നെ വേണം?

കണ്ണൻ : ഇന്നോ? ഇന്നൊന്നും പറ്റില്ല. ഒന്നാമത് താൻ എൻറെ നല്ല കസ്റ്റമറെ അല്ല. ഞാൻ ഒന്നും നോക്കുമ്പോഴേക്കും ദേഷ്യം പിടിക്കുന്ന പാര്ട്ടി അല്ലെ താൻ.

തയച്ചു കിട്ടേണ്ടത് അത്യാവിശ്യം ആയതു കൊണ്ട് അതിനു ഞാൻ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷെ ഞാൻ ഓരോന്ന് പറയുമ്പോഴും ഒട്ടാകെ ഉഴിഞ്ഞു നോക്കുന്നതും അത് എൻറെ ശരീരം കൊത്തി വലിക്കുന്നതും ഞാൻ അറിയുണ്ടായിരുന്നു. അതൊന്നും പുറമേ കാണിക്കാതെ ഞാൻ പറഞ്ഞു.

റുഖിയ : അയ്യോ അങ്ങിനെ പറയരുതേ. ഒരു അത്യാവശ്യം ആയതു കൊണ്ടാ. ഇക്ക പ്രത്യേകം പറഞ്ഞെന്നു പറയാന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

കണ്ണൻ : ഹാ… അങ്ങിനെ പ്രത്യേകം പറഞ്ഞുന്നു പറഞ്ഞ ബ്ലൌസ് ഇങ്ങു തയ്ച്ചു വരുമോ? ഇതൊക്കെ കൃത്യമായി വെട്ടി തയ്ചെടുക്കെണ്ടേ.

അവൻ എൻറെ മാറിടത്തില് നിന്നും കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു.

കണ്ണൻ : അതിരിക്കട്ടെ ഉമ്മ എവിടെ പോയി?

റുഖിയ : ഉമ്മ കണ്ണ് കാണിക്കാന് വേണ്ടി അനിയൻറെ കൂടെ ടൌണിൽ പോയതാ.

കണ്ണൻ : ആഹ… എന്നിട്ടാണോ?

ഉമ്മ ഇപ്പൊ കയറി വരില്ലാന്നറിഞ്ഞപ്പോ അവൻറെ മുഖം കൂടുതൽ പ്രകാശിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. പക്ഷെ അവൻറെ മറുപടി നെഗറ്റീവ് തന്നെ ആയിരുന്നു.

കണ്ണൻ : താന് പോയെ… ഒന്നാമത് ഈ അളവ് ബ്ലൗസ് വെച്ച് തയ്ക്കുന്നതെ എനിക്കിഷ്ടമല്ല. അളവെടുത്തു തയ്യിച്ചാലേ തൃപ്തി വരൂ.